Każdego poranka dostaje dreszczy na dźwięk budzika. Receptę na szczęście realizuje u lokalnego dilera. W pracy pomysły generuje dzięki odpowiedziom od niczego nieświadomych studentów. Płacze pod prysznicem, aby z rana nie tracić czasu. Znów idzie do biura, by przez osiem godzin oglądać YouTube’a. Dla poprawy nastroju kupuje drogie produkty i konsumuje je, oglądając wideo z samotnymi ludźmi jedzącymi własny posiłek. Znajduje radość w drwieniu ze wszystkiego wkoło, by na koniec zadrwić z samej siebie. Mówi, że to brak szczęścia, ale nie depresja. Czy właśnie tak brzmi opis bohaterki idealnej?

Tak bardzo nie chce jej się być

W książce Ogród rozpaczy ziemskich autorstwa Beatriz Serrano mamy okazję zmierzyć się z pytaniami, których nikt nie chce wypowiedzieć na głos. To uniwersalna opowieść o braku sensu i potrzebie bycia zauważonym przez otoczenie. Poprzez pokazanie samych nizin ludzkiej psychiki autorka udowadnia, że nawet najbardziej zagmatwane oraz zmarnowane życie ma wciąż tę samą wartość. Dzięki temu książka stanowi swego rodzaju katharsis w akceptowaniu swych wad i porażek – w końcu istnieje ktoś, komu samoakceptacja idzie jeszcze gorzej.

Marisa – bohaterka niespotykana

Największą zaletą publikacji Ogród rozpaczy ziemskich jest zdecydowanie jej główna bohaterka. To Marisa świadczy o całej jakości książki – jako bohaterka w literaturze wręcz niespotykana, a przez to tak oryginalna. W końcu większość autorów dąży do przekazania docelowego schematu działania, pokazania idealnego życia czy tego „właściwego” sposobu myślenia. Marisa jest z kolei postacią codzienną – mijaną każdego dnia w pracy, na ulicy czy po powrocie do domu. Obserwuje rzeczywistość z dystansu; świadoma swych ograniczeń, nie angażuje się w zmienianie rzeczywistości wokół, cynicznie patrząc na każdego ideowego rebelianta. Z jednej strony w większości przypadków bylibyśmy przez nią wyśmiani, z drugiej strony sami czasem bywamy taką Marisą.

Realizm powieści

Ogród rozpaczy ziemskich to jedna z lepszych książek z gatunku literatury pięknej, jaka pojawiła się na rynku wydawniczym w ostatnich latach. Świetnie bawiłam się podczas lektury tej niezwykle oryginalnej publikacji. Wielokrotnie uderzał mnie realizm powieści oraz szczerość opisów myśli bohaterki i jej celnych opinii na temat rzeczywistości wokół. Kolejną zaletą książki jest również znakomity styl pisarski, który reprezentuje Beatriz Serrano. Autorka bardzo zręcznie operuje językiem, dzięki czemu nic nie przeszkadza w zaangażowaniu się w pełni w fabułę i zostaniu wciągniętym przez opowieść.

Podsumowanie

Choć książka Ogród rozpaczy ziemskich zbiera bardzo skrajne opinie, uważam, że jest publikacją absolutnie dla każdego. Postawiłabym także dość śmiałą tezę, iż negatywne komentarze wynikają z niechęci do głównej bohaterki, spowodowanej prawdopodobnie niemożnością zaakceptowania przykrych prawd o Homo sapiens. W końcu każdy miewa gorsze momenty, o których najchętniej na co dzień by nie pamiętał, a książka Beatriz Serrano składa się wyłącznie z nich.

Krystyna Kapelewska