Przyjmij życie takim, jakie jest.

W życiu często zakładamy, że zdążymy jeszcze coś powiedzieć, wyznać, naprawić. Odkładamy ważne słowa na jutro, na lepszy moment, na kiedyś. A potem „kiedyś” znika szybciej, niż się spodziewamy. Powieść Tydzień, zanim umrę opowiada właśnie o takim „później”, które nigdy nie nadeszło i o niezwykłej, bolesnej szansie, by choć na chwilę cofnąć się do tego, co zostało przerwane.

Zarys książki

Hee-wan sześć lat temu straciła ukochanego chłopaka, Nam-u – jedyną osobę, która naprawdę ją dostrzegła. Z natury wycofana, milcząca i zamyślona, zawsze miała trudność w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami. Dopiero spotkanie z Nam-u zaczęło powoli zmieniać jej sposób patrzenia na świat. Choć wciąż często uciekała w swój wewnętrzny świat, przy nim czuła się po raz pierwszy naprawdę widziana. Między nimi rodziło się delikatne, piękne uczucie, które zostało brutalnie przerwane przez jego nagłą śmierć.

Nie mogę zdradzić zbyt wiele ponad to, co ujawnia sam blurb, gdy pewnego dnia Hee-wan, już jako dwudziestoczteroletnia kobieta, idzie ulicą i słyszy, że ktoś ją woła. Słyszy głos, którego nie spodziewała się już nigdy usłyszeć. Dziewczyna nie wierzy własnym oczom: przed nią stoi Nam-u. Ten sam, który zginął sześć lat wcześniej. Ten, którego kochała, choć nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć.

A jeśli to naprawdę on… to oznacza, że jej czas dobiegł końca.

Bo według starej koreańskiej legendy – Śmierć przychodzi po człowieka pod postacią ukochanej osoby, którą utraciliśmy. Spotkanie z Nam-u nie jest więc cudem, lecz zapowiedzią i początkiem ostatniego tygodnia życia Hee-wan. Jak to możliwe i co się właściwie stało, dowiadujemy się później.

Niezwykła opowieść

Tydzień, zanim umrę to jedna z tych powieści, której sens ujawnia się po poznaniu całości. Autorka snuje historię Hee-wan i Nam-u, dwojga młodych ludzi, których uczucie zostało przerwane przez tragedię, a po latach powraca w nieoczekiwanej, niepokojącej formie. Ograniczony czas, jaki bohaterowie otrzymują, nadaje tej historii szczególnego napięcia i sprawia, że każda chwila nabiera wyjątkowej wagi. Nie bez powodu powieść doczekała się ekranizacji, gdyż na jej podstawie powstał południowokoreański serial „Miłość z przeszłości”, który dodatkowo podkreślił emocjonalną siłę tej historii.

Narracja w Tydzień, zanim umrę

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji. Pierwszą część powieści napisano z perspektywy Hee-wan, w narracji pierwszoosobowej apostroficznej. Bohaterka zwraca się bezpośrednio do Nam-u, jakby prowadziła z nim rozmowę mimo jego nieobecności. Ten zabieg nadaje opowieści intymny, niemal konfesyjny ton. Hee-wan relacjonuje wydarzenia bieżące, ale jej myśli nieustannie wracają do przeszłości. Jej opowieść jest fragmentaryczna, pełna luk i niedopowiedzeń, jakby mówiła do kogoś, kto zna całą historię lepiej niż czytelnik.

Wrażenie to potęguje oszczędny, minimalistyczny styl pani Seo Eun-chae. Pisarka posługuje się krótkimi zdaniami, ogranicza opisy do minimum, a rozdziały bywają niezwykle zwięzłe. Czasem składają się z jednego zdania, czasem zaledwie z kilku akapitów, ale nigdy nie są zbyt długie. Taka forma nie tylko buduje napięcie, lecz także zmusza do uważnego śledzenia tekstu i samodzielnego łączenia rozproszonych elementów w spójną całość. To, co Hee-wan mówi, bywa niejasne, jakby wyrwane z większej układanki, której kształt poznamy dopiero później.

Historia o pogodzeniu się ze śmiercią

Dopiero kolejne części powieści zaczynają odsłaniać pełniejszy obraz wydarzeń. Autorka przechodzi do narracji trzecioosobowej, oddając głos innym bohaterom, tym samym, którzy wcześniej pojawiali się jedynie we wspomnieniach Hee-wan. Ich perspektywy dopełniają historię, ujawniając motywacje, emocje i fakty, których narratorka nie znała lub nie potrafiła nazwać. Sceny, które początkowo wydawały się niejasne, nagle nabierają sensu; inne – ukazane z nowego punktu widzenia – zaczynają wyglądać zupełnie inaczej. Nie dlatego, że Hee-wan wprowadzała czytelnika w błąd, lecz dlatego, że widziała tylko fragment prawdy.

Cała konstrukcja powieści działa jak układanie puzzli. Hee-wan daje nam emocje, strzępy wspomnień i subiektywne odczucia, a kolejne perspektywy dostarczają brakujących elementów. Dopiero na końcu widzimy pełny obraz – bardziej złożony, bardziej bolesny i bardziej prawdziwy, niż można było przypuszczać na początku. Ta wieloperspektywiczność, połączona z minimalistycznym stylem, sprawia, że Tydzień, zanim umrę czyta się nie tylko jako poruszającą opowieść o miłości, stracie i drugiej szansie, ale także jako historię o pogodzeniu się ze śmiercią, która jest nieodłącznym elementem ludzkiego losu. Jednocześnie autorka subtelnie uświadamia, że tak naprawdę nigdy nie jesteśmy całkiem sami – ci, którzy odeszli, wciąż w jakiś sposób z nami pozostają, choć w innej postaci. Pozostawia też cichą nadzieję, że prędzej czy później spotkamy się ponownie.

Mirosława Dudko

ezo-ksiazki.blogspot